บันทึกอาเซียน
ASEAN DIARY
“วันอาเซียน ที่นครศรีธรรมราช”
*
“วันอาเซียน” หรือ “ASEAN DAY” คือวันเกิดอาเซียน ตรงกับวันที่ 8 สิงหาคม ที่เริ่มต้นตั้งแต่ปีเกิด คือ ค.ศ. 1967 / พ.ศ. 2510 ทุกประเทศในหมู่รัฐสมาชิกจะจัดงานเฉลิมฉลองกันตามธรรมเนียมปฏิบัติ ซึ่งก็มักจะไม่ยิ่งใหญ่มโหฬารอะไรนัก ยกเว้นที่จะมีพิเศษสักหน่อยก็ในประเทศที่เป็นประธานอาเซียนในปีนั้นๆ
ปีนี้เป็นปีที่ไทยเป็นประธานอาเซียน การจัดงานที่กระทรวงการต่างประเทศจึงมีกิจกรรมพิเศษตลอดวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวกับภาคประชาชน เด็กและเยาวชน ตกเย็นงานเลี้ยงที่กระทรวงการต่างประเทศ ก็จะคึกคักขึ้นอีกนิดด้วยมีทูตานุทูตและมิตรต่างชาติมาร่วมด้วย อีกทั้งเด็กๆที่ได้รับรางวัลจากการประกวดเรียงความบ้างประกวดภาพเขียนบ้างมากับคุณครูร่วมโต๊ะอาหารและขึ้นเวทีรับรางวัลกันสนุกสนาน เด็กต่างจังหวัดและครูที่พามาดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษกับงานระดับชาติและระดับภูมิภาคครั้งนี้ ยิ่งได้เห็นนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีต่างประเทศ และเลขาธิการอาเซียนที่เป็นชาวไทยด้วย และยังได้ขึ้นเวทีรับรางวัลกับมือท่านนายกรัฐมนตรีแถมได้ถ่ายรูปด้วยก็ยิ่งแสนจะตื่นตาตื่นใจกันยิ่งนักทีเดียว พอถึงตอนนายกกล่าวสุนทรพจน์เป็นภาษาอังกฤษ เด็กๆที่ฟังไม่ออกก็น่าจะได้แรงดลใจให้ขยันเรียนจะได้เก่งแบบท่านนายกรัฐมนตรีที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัย Oxford ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในโลกบ้าง งานฉลองวันเกิดอาเซียนที่กระทรวงการต่างประเทศไทยจึงดูแปลกไปจากปีอื่นที่เรามิได้เป็นประธาน
ในปีที่แล้วไทยเราก็เป็นประธานอาเซียนด้วย เพราะเป็นช่วงที่เรารับตำแหน่งมาพอดี นายกรัฐมนตรีสมัคร สุนทรเวช ในตอนปีที่แล้วนั้นก็มาเป็นผู้บรรยายเป็นภาษาอังกฤษเช่นกัน แต่เป็นภาษาอังกฤษแบบลูกทุ่งบางกะปิ ที่ฟังเอาอารมณ์พอได้ จะให้ฟังเอาเรื่องคงไม่ได้นักเพราะท่านนายกฯสมัคร ไปอยู่ Chicago เพียงได้กลิ่นอายอเมริกันมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ในวันเดียวกันที่จาการ์ตา ดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ เลขาธิการอาเซียนก็จัดงานที่สำนักเลขาธิการฯ เชิญธงอาเซียนขึ้นเสา แล้วร้องเพลงประจำอาเซียน “The ASEAN Way” กัน ทักทายปราศรัยกันในหมู่คณะทูต ผู้แทนถาวรประจำอาเซียน และผู้ได้รับเชิญในอินโดนีเซีย จากนั้นก็ได้ขึ้นเครื่องบินของ Air Asia บินฟรีไปฉลองวันอาเซียนกันต่อในตอนบ่ายที่กรุงกัวลาลัมเปอร์ ถึงบ่ายแก่ๆก็บินมาร่วมงานที่กระทรวงการต่างประเทศไทย ที่กรุงเทพฯ คณะผู้ร่วมเดินทางส่วนใหญ่ก็เป็นชาวอินโดนีเซีย มาเลเซีย และทูตานุทูตจากจาการ์ตา พร้อมทั้งสื่อมวลชนอาเซียนจำนวนแน่นเครื่องบิน
ในวันรุ่งขึ้น 9 สิงหาคม คณะของ ดร. สุรินทร์ ก็บินโดย Air Asia ลำเดิม ติดสัญลักษณ์ ASEAN ขนาดสูงเท่าตัวเครื่องบิน บินต่อไปฉลองวันเกิดอาเซียนที่จังหวัดนครศรีธรรมราช
ดร. สุรินทร์ พิศสุวรรณ ออกความคิดว่าจะต้องนำอาเซียนไปสู่โลกกว้าง โดยเริ่มเอาอาเซียนไปที่บ้านเกิดของตัวเองก่อนที่นครศรีธรรมราช แล้วปีหน้าในวันเดียวกันนี้ก็จะนำคณะไปฮานอย ของเวียดนาม ประเทศประธานอาเซียนต่อจากไทย โดยบินแวะประเทศสมาชิกอาเซียนอื่นด้วยคล้ายปีนี้ สุดแต่ว่าประเทศไหนจะสะดวกที่จะต้อนรับ
ที่นครศรีธรรมราช มีการจัดงานที่มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ โดยเปิดงานตอนบ่ายด้วยวงดุริยางค์ Thailand Philharmonic Orchestra จากสถาบันดุริยางค์ศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ภายใต้การควบคุมของ ดร. สุกรี เจริญสุข ลูกชาวนายากจนจากลุ่มน้ำปากพนัง เหมือน ดร.สุรินทร์ที่เป็นลูกคนจนแห่งนครศรีธรรมราชเช่นกัน
ลูกคนจนสองคนผู้ประสพความสำเร็จในชีวิตระดับชาติ และระดับโลกมาเจอกัน ชาวนครศรีธรรมราชก็แทบหาที่นั่งในหอประชุมไม่ได้ ทั้งๆที่งานจัดกันถึงสามวัน มีการแสดงจากชาติอาเซียนต่างๆรวมทั้งจากไทยมากมายทั้งสามวัน แม้วงดุริยางค์จะกลับไปหลังเล่นวันแรกแล้วก็ตาม
ดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ กับ ดร.สุกรี ขึ้นเวทีคั่นรายการด้วยการสนทนากับผมถึงชีวิตยากจนในวัยเด็กของทั้งสองท่าน และการเป็นเด็กขยันเรียนขยันสู้ชีวิต ทำให้เด็กๆที่มาร่วมงานได้รับแรงดลใจและได้รับรู้เรื่องราวอันเป็นแบบอย่างที่ดีในการสร้างชีวิตและอนาคตต่อไป ส่วนประชาชนทั่วไปที่มาร่วมงานก็ต้องภาคภูมิใจในเด็กนครฯสองคนนี้ที่ไปได้ดีที่กรุงเทพและเป็นคนสำคัญของประเทศและของโลกอย่างที่จะต้องจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ท้องถิ่นด้วยความสุขหรรษาในหัวใจอย่างที่สุด ผู้คนที่เป็นชาวต่างชาติแต่เป็นชาวอาเซียนด้วยกันที่มาร่วมงานก็จะทึ่งในความตื่นตัวของชาวจังหวัดนครศรีธรรมราช และความอบอุ่นที่ได้รับจากการต้อนรับของคนนครฯ และได้เห็นความร่วมมือในการจัดงานที่เป็นแบบอาเซียนจริงๆ คือมีผู้คนนำการแสดงมาร่วมฉลองในงาน แต่อยู่นอกกำหนดการกันมากมายจนกำหนดการแสดงตามแผนดั้งเดิมถูกดัน ร่นออกไปนานเป็นชั่วโมง งานรอบแรกที่ควรจะยาว 3 ชั่วโมงก็กลายเป็น 5- 6 ชั่วโมง สนุกเพลิดเพลินจนเหนื่อยล้าไปตามๆกัน
ช่วงเวลาว่างจากงานในหอประชุม ดร.สุรินทร์ ไปเยี่ยมคุณแม่ที่บ้านเดิมซึ่งยังอยู่แบบเดิม บ้านไม้เปิดโล่ง มีแต่ห้องโถงและระเบียงชั้นบน ราวลวดขึงผ้าแบบม่านรูดกั้นห้องตามสะดวกเมื่ออยากกั้น แม่ดร.สุรินทร์บอกว่ามีห้องกั้นด้วยฝาไม้มิดชิดติดแอร์เพียงห้องเดียว เผื่อมีคนอยากนอนห้องแอร์ แต่ก็ไม่มีใครนอน แม่เองก็กางมุ้งนอนโล่งๆ ลมเย็นสบาย ต้นไม้ครึ้มรอบบ้าน ข้าวยำฝีมือคุณแม่สุดอร่อย ผลไม้สารพัดเต็มบ้าน ชาวบ้านขึ้นบันไดมาไหว้คุณแม่กันไม่ขาดสาย ดร.สุรินทร์บอกว่าจะสร้างบ้านใหม่ให้แม่อยู่แบบทันสมัยท่านก็ไม่เอา กางมุ้งนอนที่ระเบียงบ้านสบายกว่าอยู่บ้านราคาแพงแบบคนกรุงเทพฯยิ่งนัก
ไปที่โรงเรียนประทีปศาสน์พณิชยการ ไม่ห่างจากบ้านหลังเกิด เป็นโรงเรียนปอเนาะที่ดรสุรินทร์พัฒนา นำความเจริญ ความเปลี่ยนแปลงมาให้เมื่อตัวเองไปได้ดีเป็น ส.ส. เป็นรัฐมนตรี ก่อนจะมาเป็นเลขาธิการอาเซียน อาคารเก่าถูกแทนที่ด้วยอาคารใหม่ทันสมัย สร้างด้วยเงินบริจาคจาก ธนาคารอิสลาม คูเวต สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และญี่ปุ่น มีสุเหร่าเล็กประจำโรงเรียน สวย สงบ งดงาม หอพักของเด็กนักเรียนหลังใหม่เสร็จแล้ว อีกหลังกำลังก่อสร้าง โรงเรียนที่นี่เป็นโรงเรียนประจำ มีนักเรียนมาจากหลายๆจังหวัดทั้งภาคใต้และภาคอื่น ดร.สุรินทร์บอกเด็กที่มาต้อนรับว่า ความจนเป็นแรงผลักดันชีวิตที่ดี การศึกษาเป็นหัวใจของการสร้างชีวิตและอนาคต
ไม่ว่าจะไปพูดที่ไหนในนครศรีธรรมราช ดร.สุรินทร์ จะพูดย้ำแบบเดียวกันว่า คนจน เมื่อขยันเรียน ก็สามารถสร้างชีวิตให้ประสพความสำเร็จได้ไม่ยาก ของให้มุ่งมั่นเอาจริงเท่านั้นเอง
วันเกิดอาเซียนที่นครศรีธรรมราช อาจเป็นวันเกิดของคนเก่งแห่งนครศรีธรรมราชอีกหลายคน
สมเกียรติ อ่อนวิมล
นครศรีธรรมราช
9 สิงหาคม 2552
*
